Het kan vreemd lopen.
Voordat ik het besefte was ik door mijn middelbare schooltijd. Examens gingen naar verwachting en niet snel daarna zat ik met negen vrienden in een vliegtuig richting Kreta. Tien dagen vlogen om en de naam van een lokale club typeerde het geheel achteraf vrij aardig: Amnesia.
Wat me nog lang bij zal blijven is de vlucht terug naar Amsterdam. In een rustige periode na een hevige turbulentie nam mijn fantasie de vrije loop. Ik stelde mij voor dat het vliegtuig niet uit zijn onrustige vlucht zou komen, sterker nog, voor mijn ogen speelde zich een drama af: ons vliegtuig stortte neer. Mijn morbide gedachten dwaalden verder. Een blinde paniek ontstond, mensen vielen elkaar en de armen, mensen scholden, er werd gevochten. De ware aard van iedereen kwam boven.
Een vreemde combinatie van gelatenheid en onrust maakte zich meester van me, echt angstig was ik niet. Ik dacht aan de mensen die ik nog had willen ontmoeten en wat er na de crash met me zou gebeuren…
Afin, een paar uur later landden we veilig op Schiphol, enigszins opgelucht liep ik door de gate, vastbesloten om in ieder geval een paar onbekende vrienden op te zoeken.
Ik geloof dat ik in deze gedachte een van de wonderen van onze tijd redelijk heb weten te vangen. Het internet stelt ons in staat mensen te ontmoeten en talloze gedachten uit te wisselen. In de loop der jaren ben ik verschillende mensen tegengekomen waar ik meer mee heb dan menigeen in de ‘werkelijke’ wereld. Ik heb het gevoel dat ik ze vrij goed ken en dat ze mij vrij goed kennen. Gesprekken tot soms diep in de nacht hebben mijn kijk op de wereld veranderd.
Hoe dan ook, het lijkt me geweldig om een paar van deze mensen binnenkort eens te ontmoeten in de analoge wereld. Sterker nog, het lijkt er op dat dat gaat gebeuren. De zomer is nog lang.
